Żyłka, to po haczyku drugi najważniejszy element zestawu wędkarskiego. W poniższym wpisie postaramy się przekonać was, że nie należy bagatelizować kwestii jej wyboru. Zaczniemy od charakterystyki tego często niedocenianego elementu, a następnie przejdziemy do omówienia najczęstszych problemów związanych z jego użytkowaniem.
Żyłki wędkarskie stosowane są do połączenia haczyka z wędziskiem. Ich średnice osiągają przedziały od 0,04 do 1 mm. Celowo w tym fragmencie używamy liczby mnogiej, ponieważ niezwykle rzadko wędkarze łączą haczyk z wędziskiem wyłącznie za pomocą jednej żyłki. Standardem jest używanie dwóch żyłek o zróżnicowanej średnicy. W sprzedaży dostępne są modele o zróżnicowanej odporności na zerwanie (od 300 g do nawet kilkudziesięciu kilogramów).
Każdą żyłkę wędkarską można scharakteryzować pod względem takich właściwości jak: grubość, rozciągliwość, kolor i wytrzymałość.
Rozciągliwość
Nisko rozciągliwe żyłki sprawdzą się w metodach odległościowych. Z kolei zwolennicy metody spławikowej powinni wybierać żyłki o dużej rozciągliwości, które będą pełnić funkcję amortyzatora.
Grubość
Grubość żyłek mieści się w przedziale od 0.04 do 1 mm. Powinna być ona dobierana do wymiarów i ciężaru ryby, którą zamierzamy łowić. W tym miejscu chcemy ostrzec wędkarzy, którzy zaślepieni perspektywą połowu wielkiej ryby decydują się na wykorzystanie najgrubszych, dostępnych żyłek. Trzeba pamiętać, że linki o takich parametrach są bardzo sztywne, operowanie nimi może sprawiać duże problemy, powodować nienaturalne wchodzenie przynęty w wodę, a w efekcie działać odstraszająco na ryby.
Kolor
Producenci sprzętu wędkarskiego oferują obecnie żyłki w wielu odcieniach. Powinno się je dobierać do zabarwienia wody i dna, tak by pozostały niewidoczne dla ryb. Za najbardziej uniwersalne uchodzą żyłki szare oraz przezroczyste.
Przyjrzyjmy się teraz krótko jednemu z problemów związanemu z użytkowaniem żyłki, który zapewne jest znany każdemu wędkarzowi. Chodzi oczywiście o skręcanie się żyłki. Jedynym sposobem pozwalającym zmniejszyć skalę tego zjawiska jest ograniczenie używania hamulca (sprzęgła) w kołowrotku tylko do sytuacji, gdy jest to konieczne.
